Ο λόγος της Κριτικής Επιτροπής των Queer Theatre Awards

Χτες βράδυ, μετά την τελευταία πρόβα μαζευτήκαμε με τον σκηνοθέτη μας στο control room, βαριαναστενάξαμε από την απίστευτη κούραση και ένταση της ημέρας και μας ρώτησε… «Τελικά γιατί το κάνουμε όλο αυτό;»

Του απαντήσαμε τότε, για όλα αυτά που έχουμε βάλει μέσα στο κείμενο της παρουσίασης, τα πιστεύουμε ένα προς ένα. Το κάνουμε για αυτές τις 10 παραστάσεις, τι οποίες υποστηρίζουμε με όλη μας την καρδιά και μας κάνουν μια προς μια περήφανους σαν θεατές και διοργανωτές.

Το θέατρο έχει τη δύναμη να αλλάξει την κοινωνία μας. Ανέφεραν στη αρχή της βραδιάς τα παιδιά τους queer ρόλους τους σε τηλεόραση, κινηματογράφο και θέατρο. Στην τηλεόραση δυστυχώς, ακόμα και σήμερα είναι περιορισμένοι οι τρόποι προβολής queer θεματικών και ρόλων. Υπάρχει λογόκρισία, όπως και πρόσφατα στο σποτ του Athens Pride. Στον κινηματογράφο, οι δουλειές που βγαίνουν είναι έτσι κι αλλιώς λίγες, αν και υπάρχει ένα συντριπτικό ποσοστό queer προβολής. Στο θέατρο όμως… Πέρυσι μετρήσαμε 48 παραστάσεις, στις οποίες προσθέταμε συνέχεια. 48! Είναι τρελός αριθμός αυτός και κάθε χρόνο αυξάνονται εντυπωσιακά. Και πάλι, μέσα σε μια χαώδη θεατρική σκηνή της πόλης με 1500 (!!!) παραστάσεις , είναι μια μικρή σταγόνα. Αποστολή μας είναι να τις αναζητήσουμε και να τις προωθήσουμε. Αν ήρθατε απόψε και δεν ξέρατε τέσσερις, πέντε ή και όλες τους, τότε κάναμε τη δουλειά μας. Φροντίσαμε να ακουστούν και οι 48 και να μιλήσουμε μια προς μια για τις 10 που επιλέξαμε.

 

IF

 

Όταν ξεκινήσαμε τα βραβεία πριν 5 χρόνια, με μια αυθόρμητη ιδέα του Μενέλα (Σιαφάκα), τα οργανώσαμε μέσα σε λίγες μέρες στο μικρό φουαγιέ του Vault, παρουσίαζαν φίλοι και συνεργάτες και ειχαμε εντυπωσιαστεί που είχαμε 50 άτομα κοινό. Η Εύα (Κουμαριανού) μάλιστα ήταν εκεί και παρουσίασε μαζί με τον Μανώλη (Βαμβούνη) το πρώτο βραβείο για ηθοποιό σε trans ρόλο. Μερικούς μήνες είχαμε τα γνωστά γεγονότα στο Χυτήριο. Εκει ζήσαμε, κάποιοι όπως ο Μανώλης από πολύ πιο κοντά, σκηνές βίας που δεν θα πρεπε να εχουν σχέση με το θέατρο. Βουλευτές εκλεγμένοι από κάποιους σαν τραμπούκοι έξω από μια queer παράσταση. Να βρίζουν. Να φτύνουν κατά πρόσωπο. Να χώνουν αναμμένα τσιγάρα μέσα στα ρούχα και να χτυπούν και να ρίχνουν κατω κάποιον που απλά ήθελε να σταθεί εκεί για τα δικαιώματα αυτής της queer παράστασης να υπάρξει. Μπροστά από την αστυνομία και μαζεμένους κληρικούς. Από εκείνη τη χρονιά και μετά τα βραβεία είχαν ξεκάθαρη αποστολή.

Αυτά είναι ο ακτιβισμός μας. Αυτό υποστηρίζουμε και απόψε.

 

 

 

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο.

Δεν είναι αυτονόητο για ένα μεγαλο θέατρο και γνωστούς πρωταγωνιστές να ποντάρουν σε ένα διάσημο queer musical με κεντρικό θέμα τις drag queens ή τον τρανσβεστισμό. Κι όμως το είδαμε δυο χρονιές σερί.

Δεν είναι αυτονόητο σε μια μικρή γειτονιά πως ένα θεάτρο θα ανεβάσει μια queer κωμωδία ή δράμα με δυο άντρες σαν ζευγάρι ή να φιλιούνται στην αφίσα, χωρίς να φοβούνται αντιδράσεις.

Αν ανέβει και σήμερα μια παράσταση όπου ο σκηνοθέτης έχει έναν μουσάτο άντρα ντυμένο ματωμένη Νύφη πάνω, καρφωμένο πάνω σε έναν τεράστιο σταυρό, είναι μια συγκλονιστική εικόνα και δήλωση. Δεν είναι αυτονόητο οτί είναι ασφαλής να την εκφράσει. Θα τρέμει ακόμα μηπως ένα βράδυ έρθουν και του σπάσουν το θέατρο.

 

Κάθε τι βοηθάει όμως. Κάθε μια από τις 48 παραστάσεις αυτές, κάθε ρόλος, αλλάζει μυαλά. Διευρύνει ορίζοντες. Αυτό σημαίνει για μας ορατότητα και περηφάνια.

Αυτός είναι ο σκοπός μας, να δείχνουμε αυτές τις δουλειές, και να τις ξεχωρίζουμε με άξονες όχι μόνο καλλιτεχνικούς αλλά και ακτιβιστικούς, και περηφάνιας. Γιατί κανείς άλλος δεν θα το κάνει, τόσο μαζικά. Με τη βοήθεια σας, κάθε χρόνο μεγαλώνουμε, γινόμαστε πιο γνωστοί και επικοινωνούνται σε περισσότερα μέσα αυτές οι παραστάσεις, αυτές οι θεματικές. Το queer θέατρο αποκτά ορμή και στήριξη.

 

23 ΚΑΡΤΕΛΑ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ νικητης

 

Η παράσταση που ομόφωνα επιλέξαμε να βραβεύσουμε φέτος έχει κι αυτή τέτοιες σκηνές βίας όπως ζήσαμε έξω από το Χυτήριο. Τεσσερις έφηβοι παίζουν τους ρόλους θύτη και θύματος, αποκαλύπτονται όλοι όμως σαν θύματα της κοινωνίας του 1900 η οποία γέννησε τον σύγχρονο φασισμό – και καθρεφτίζεται ακόμα δυστυχώς σήμερα. Ακόμα και αυτή τη βδομάδα, με το βίντεο που πρόσφατα βγήκε στην επιφάνεια από το αγόρι που έπεσε μοιραίο θύμα bullying. Μακάρι να μην ξαναέρθουν τέτοιες εποχές. Αλλά ούτε να τις ξεχάσουμε.

 

«Θυμάσαι;»

 

IF